Toeval?
Een theorie: er worden geen oorlogen begonnen tijdens de Olympische Spelen. Bewijs? 2014, 2022 en 2026. De eerste twee met betrekking tot de oorlog van Rusland tegen Oekraïne… en nu weer: Amerika en Israël vallen prompt na de Winterspelen in Milaan, Iran aan. Parallel met Milaan was tevens dat het de oorlog spectaculair begon: met de dood van Ayatollah Khamenei en een hoop trawanten.
De hallelujah stemming na de gouden medailleregen is al weer snel overschaduwd door deze militaire actie en bombardementen op Teheran en vice versa naar allerlei doelen in de regio. Ach, wat verlangen we terug naar die mooie dagen in Milaan. De broers van ’t Wout die zilver en brons wonnen, de mooie Jutta en Femke die met overmacht hun afstanden wonnen, de lieve Antoinette Rijpma-De Jong die eindelijk op het hoogste podium mocht staan, en zo zijn er nog meer van die mooie momenten. Helaas kon ik er niet bij zijn, was me toch iets te decadent, en duur, maar genieten was het wel. Al die mensen die hun hele leven zich richten op éen kunstje, van de salto door de aerial skiërs en snowboarders, tot de ongelofelijke kunsten van de kunstrijders, en de energie van de ijshockeyers. Al krijgen die laatste volgens mij goed betaald en sommige anderen ook wel, het gros doet het uit liefde voor de sport en al die momenten van vroeg opstaan, steeds weer alles geven, teleurstellingen, blessures zijn het dan waard geweest. Zo mooi, verhalen van en voor het leven. Ook zo’n Vonn die dan crasht en bijna haar been kwijt was geweest door een zenuwknelling na haar ongeluk, die dan de dokter bedankt dat hij haar heeft gered. Oef, wat een drama was dat geweest. Maar ja, met een kunstknie toch de afdaling… tja, hoever moet je gaan. Zelfs als je alles al gewonnen hebt, zo monomaan is dat eigenlijk. Zo blijf je je verbazen en dat maakt sport zo mooi. En vooral dan de Olympische Spelen. Magic. Maar de oorlog brak die magie en zet ons weer met beide benen op de grond. Zo rauw is de werkelijkheid. Zoveel onzekerheid weer in de wereld, houdt het dan nooit op. Er was al genoeg oorlog vlakbij ons, dit kunnen we er niet bij hebben. En dan hebben we ook nog eens een minderheidskabinet… daar gaan we de oorlog niet mee winnen vrees ik. De oliesector vaart er wel bij, de prijzen aan de pomp schieten omhoog. Het kan zo maar een nieuwe energiecrisis worden. En de aandelenbeurzen storten ineen. Dus zoals de vroegere studiegenoot Marieke Blom al vertelde, de hoop is dat de economie Trump terugfluit want zijn kiezers vinden dit niet leuk, prijzen omhoog en vermogens omlaag. Laten we het hopen. Inmiddels hebben wij nog wat anders aan ons hoofd: gemeenteraadsverkiezingen. Zonde van al die hardwerkende kandidaten, de campagne krijgt een stuk minder aandacht dan normaal… zo gaan de wereldproblemen hier ook grote invloed hebben. Dat had Trump zich toch wel even moeten aantrekken, is dat niet binnenlandse inmenging? Beetje wel toch… Ik probeer in deze hectische tijden toch maar de hoop de houden. Het is tenslotte toch ook de Veertigdagentijd, tijd van bekering, gebed en hoop, op opstanding. Laten we hopen dat het verstand opstaat en licht brengt in deze duisternis van oorlog en verlies aan mensenlevens. Dat kan niet de bedoeling zijn op weg naar Pasen.